ایمپلنت دندان
جایگزینی یک یا چند دندان ازدسترفته با پایه ایمپلنت داخل استخوان فک و ترمیم ثابت یا متحرک متکی بر ایمپلنت؛ پس از بررسی سلامت دهان، استخوان، لثه و شرایط عمومی بیمار.
- بررسی سلامت لثه، استخوان و شرایط عمومی بیمار
- برنامهریزی موقعیت ایمپلنت با تصویربرداری مناسب
- انتخاب تعداد پایهها بر اساس طرح پروتزی نهایی
- ارزیابی نیاز به پیوند استخوان یا بافت نرم
- طراحی روکش یا پروتز متناسب با بایت و لبخند
- برنامه مراقبت و نگهداری بلندمدت ایمپلنت
ایمپلنت دندان برای چه افرادی بررسی میشود؟
ایمپلنت میتواند برای جایگزینی یک دندان، چند دندان کنار هم یا کمک به ثبات بعضی پروتزهای کامل بررسی شود. تعداد ایمپلنتها الزاماً با تعداد دندانهای ازدسترفته برابر نیست و براساس طرح پروتزی، شرایط استخوان و نحوه توزیع نیرو تعیین میشود.
وجود رشد فکی کامل، سلامت قابلکنترل لثه، بهداشت مناسب و امکان انجام مراقبتهای بلندمدت اهمیت دارد. بیماری لثه فعال، پوسیدگی درماننشده، کنترل نامناسب بعضی بیماریهای زمینهای، مصرف دخانیات و مشکلات شدید بایت میتوانند خطر درمان را افزایش دهند و باید پیش از جراحی ارزیابی شوند.
مراحل درمان ایمپلنت دندان
- معاینه و برنامهریزی: بررسی دندانها، لثه، بایت، سابقه پزشکی و تصاویر مورد نیاز.
- درمانهای مقدماتی: کنترل بیماری لثه، درمان پوسیدگی، کشیدن دندان غیرقابل نگهداری یا پیوند استخوان در صورت نیاز.
- قرار دادن ایمپلنت: ایجاد مسیر کنترلشده در استخوان و قرار دادن پایه ایمپلنت تحت بیحسی موضعی.
- دوره ترمیم: زمان لازم برای ترمیم بافت و اتصال پایدار ایمپلنت به استخوان؛ مدت آن به شرایط هر فرد بستگی دارد.
- مرحله پروتزی: ثبت قالب یا اسکن و ساخت اباتمنت و روکش، بریج یا پروتز متکی بر ایمپلنت.
- تحویل و نگهداری: کنترل تماسها و بایت، آموزش بهداشت و تعیین جلسات پیگیری.
آیا برای ایمپلنت به پیوند استخوان نیاز است؟
پس از ازدسترفتن دندان، استخوان ناحیه ممکن است بهمرور کاهش یابد. عفونت قبلی، بیماری لثه، ضربه یا شکل طبیعی فک نیز میتوانند مقدار استخوان قابل استفاده را محدود کنند.
اگر عرض یا ارتفاع استخوان برای قرار دادن ایمپلنت مناسب نباشد، روشهایی مانند حفظ حفره پس از کشیدن، پیوند موضعی استخوان، بازسازی ریج یا در فک بالا افزایش استخوان ناحیه سینوس ممکن است بررسی شوند.
پیوند برای همه بیماران لازم نیست. نوع ماده، وسعت عمل و انجام همزمان یا مرحلهای آن پس از بررسی تصویر و شرایط بافت تعیین میشود و میتواند مدت کل درمان را افزایش دهد.
خطرات و محدودیتهای درمان ایمپلنت
درد، تورم، کبودی و خونابه خفیف پس از جراحی ممکن است ایجاد شوند. عوارض احتمالی شامل عفونت، تأخیر در ترمیم، اتصالنیافتن مناسب ایمپلنت به استخوان، تحلیل استخوان یا التهاب بافت اطراف ایمپلنت است.
بسته به محل جراحی، آسیب به دندان مجاور، عصبهای حسی یا سینوس فک بالا نیز ممکن است مطرح باشد. خطر دقیق به موقعیت ایمپلنت و شرایط آناتومیک هر فرد بستگی دارد.
ایمپلنت تضمین مادامالعمر نیست. قطعات پروتزی ممکن است در طول زمان دچار شلشدن، سایش یا شکستگی شوند و بافت اطراف نیز در صورت تجمع پلاک یا وجود عوامل خطر میتواند دچار بیماری شود.
مراقبت و نگهداری از ایمپلنت
- پس از جراحی، داروها، رژیم غذایی و روش تمیزکردن محل را مطابق دستور درمانگر رعایت کنید.
- پس از تحویل روکش، اطراف ایمپلنت را با مسواک و ابزار بیندندانی متناسب با طراحی پروتز تمیز کنید.
- پلاک میتواند روی روکش و اجزای ایمپلنت تجمع پیدا کند و باعث التهاب بافت اطراف شود.
- از دخانیات پرهیز کنید؛ مصرف دخانیات میتواند خطر مشکلات ترمیمی و بیماری اطراف ایمپلنت را افزایش دهد.
- جلسات دورهای برای بررسی لثه، استخوان، بایت و وضعیت قطعات پروتزی را ادامه دهید.
- در صورت خونریزی مداوم لثه، تورم، ترشح، درد، احساس حرکت ایمپلنت یا روکش، تغییر بایت یا گیر غذایی جدید با کلینیک تماس بگیرید.